Op 13 juni trek ik de senaatslijst. Ik ben geen beroepspolitieker. Ik wil tussen de gewonen mensen blijven staan en werken. Ik zal altijd de underdog zijn zolang er armoede en onrechtvaardigheid heerst. Ik zie de wachtlijsten in de kinderpsychiatrie, in de kinderkribben, in de opvoedingsinstellingen. Ik zie hoe de lonen in de gesubsidiëerde sectoren in Wallonië tot 20% lager liggen dan in Vlaanderen. Mijn centraal verkiezingsthema is : “Meer geld voor zorg en welzijn.” Dat is nodig. Maar ik zie dat de regering miljarden euro’s nodig heeft om Griekenland te redden om nota bene de Grieken langer te doen werken. Komaan zeg. Dat revolteert mij. Geef dat geld aan zorg en welzijn of minstens aan de armen.

Persconferentie van 18 mei 2010 – Tine Van Rompuy, lijsttrekker senaat.

Ik ben Tine Van Rompuy, 54 jaar. Ik ben verruimingskandidate en lijsttrekker voor de senaatslijst van de PVDA+. Ik werk al 33 jaar in de nonprofit sector en ben momenteel werkzaam in het Universitaire Ziekenhuis Leuven als hoofdverpleegkundige. Ik ben 26 jaar vakbondsmilitante in de LBC-NVK, de bediendecentrale van het ACV. Ik ben gehuwd en moeder van 3 volwassen dochters en oma van een kleindochter.
De gewone man en vrouw zijn tegen het politieke circus dat de laatste jaren werd opgevoerd door alle partijen. De mensen krijgen een afkeer van politiek en zijn boos. Ze hebben gelijk. Want de regering is gevallen, niet over de crisis, maar over de afbakening van een stuk grond. Zo’n verhaal geraak je aan het buitenland niet kwijt. Zo ongeloofwaardig als dat is, zo ongeloofwaardig zijn ook onze politici. 87% van de bevolking vindt onze politici dan ook ongeloofwaardig. En de gewone man in de straat ziet ook wat hij ziet : na 20 jaar carrière hebben onze politici een volwaardig en goedbetaald pensioen terwijl wij langer en langer moeten werken, 45 jaar voor een pensioenuitkering die tot de laagste van Europa behoort.
Ik profileer me in deze kieskampagne heel expliciet als nonprofit syndicaliste. IK ben fier dat ik meewerk in de vakbond samen met alle non profitsectoren over de taalgrenzen heen. Ik ben fier op te komen op de lijst van de enige unitaire partij in België PVDA-PTB +. Zo kan ik me ten minste bezighouden met de echte problemen van de mensen.
De nonprofit in België, dat zijn een ½ miljoen werknemers die zorg en welzijn verlenen aan alle 10 miljoen Belgen. Geen enkel haar op mijn hoofd denkt eraan om Waalse patiënten een andere verzorging te geven dan Vlaamse of Brusselse patiënten . Maar dat is buiten de waard gerekend van de Vlaamse regering. Zij liggen wakker van hun BHV en hongeren de federale regering uit. 3 maand na het neerleggen van de vakbondseisenbundel heeft de Vlaamse regering het niet eens nodig gevonden een onderhandelingskalender aan de vakbonden voor te stellen. Op federaal niveau valt de regering. Daarmede kunnen de federale nonprofit onderhandelingen niet eens opstarten waardoor een akkoord met invloed op de begroting 2011 virtueel onmogelijk wordt en dit kan voor ieder van ons verstrekkende gevolgen hebben. “Wat als jij jouw bejaarde moeder niet meer kan plaatsen in een rusthuis? Als er geen verpleegster meer is om jouw moeder te verzorgen?” Waar is de 5 minuten politieke moed om voor de echte noden van de bevolking op te komen??? Patiënten zijn meer dan een nummer en verdienen beter!
In deze korte kieskampagne wil ik terug het Kiwi-model voor geneesmiddelen naar voren schuiven. Geneesmiddelen kunnen veel goedkoper worden als er openbare aanbestedingen gebeuren door de overheid. Dat standpunt deelt mijn vakbond LBC-NVK tezamen met de KWB en de CM. In 2006 werd dit gedeeltelijk toegepast op 900 geneesmiddelen en werd er een besparing gerealiseerd van 20 miljoen euro. Recent werden op die manier pijnstillers fors goedkoper voor chronische pijnpatiënten. De pijnstiller Dafalgan is in Nederland 8 keer zo goedkoop dan in België. De toepassing van het Kiwi-model in België, door simpelweg de pharmabedrijven met mekaar te laten concurreren om het goedkoopste en tegelijk een kwalitatief hoogstaand medicament aan te bieden, levert 1,5 miljard euro besparingen op. Met dat geld kunnen al heel wat sociale noden bevredigd worden.
Tot slot wil ik een andere inhoud geven aan BHV. BHV = Belasting op de Hoogste Vermogens. Dat kan door de invoering van de Miljonairstaks, waarvan ik de meter ben. Zie www.miljonairstaks.be Het kan toch niet dat de burgers bijna de helft van hun inkomen betalen aan belastingen terwijl de fortuinen amper gekend zijn en niet belast worden. Als de Koninklijke dotatie kan teruggeschroefd worden dan is het toch ook mogelijk om een belasting in voeren van 2% op de fortuinen boven de 1 miljoen euro. Dat brengt 8 miljard euro op. De miljonairs voelen daar niet echt iets van. Ze kunnen het gegeven geld zelf beschouwen als een daad van naastenliefde waarmede de eis van het ACW verwezenlijkt wordt om 1,2 miljard te vinden om de minimumuitkeringen te verhogen.

Tine Van Rompuy,
Lijsttrekker PVDA-senaatslijst
0486/834040
www.tinevanrompuy.be