De verkiezingscaravaan trekt zich op gang. Voor de vrienden van de PVDA+ was het een hectische week, maar ook voor mij. Enkele impressies van de laatste dagen. Over mijn avondje uit met Jan Renders en over Peter Van Rompuy die zijn tante Tiny terugzag.

De strikte vereiste van de kieswet dat de PVDA+ op één week tijd 15.000 peters moest ophalen om aan deze verkiezingen te kunnen deelnemen heeft gewerkt als een boemerang. Nog nooit heeft democratisch links de PVDA+ zo spontaan én massaal gesteund. De brievenbussen van de partijsecretariaten zaten vol!
Dinsdag werd bekendgemaakt dat ik als verruimingskandidate de senaatslijst zal trekken. Terug veel positieve reacties gekregen op mijn werk in Gasthuisberg. Ik begin er zelf nooit over maar mijn collega’s verpleegkundigen wel. Ze steken hun duim omhoog of ze zeggen dat ze content zijn dat ik terug opkom. “Ik dacht op het Vlaams Blok of de NVA te stemmen, maar nu gij opkomt…”. “Gij zijt met gewone dingen bezig”. De mensen vertrouwen de politici duidelijk niet. Ze hebben nood aan iemand die ze kennen en die van hun is.
Dinsdagavond geïnterviewd op RTL TV. Was er niet echt tevreden over want ik vond mijn woorden niet in het frans. Volgende week staat een interview met La Libre Belgique gepland. 't Zal wel wennen, hoop ik dat frans.
Woensdagavond was het feest van het ACW in Leuven. Ik ben de doosjes van de miljonairstaks gaan uitdelen aan de aanwezigen. Een gezellige ontmoeting met Jan Renders, de huidige ACW voorzitter. De avond stond in het teken van het afscheid van Jan die in augustus de fakkel doorgeeft. Annemie Struyff interviewde Jan vanuit de canapé. Speech van Jan was niet helemaal overtuigend. Wel zware uithaal naar casino-kapitalisme maar een echte eis over een vermogensbelasting heb ik niet gehoord. Als meter van de miljonairstaks was dat wel een steekje door mijn hart, maar de leuke gesprekken en steunbetuigingen bij de afsluitende receptie hebben mijn moraal vlug terug opgeladen.
Gisteren ben ik in Mechelen op de rechtbank de kandidatenlijst van de senaat gaan afgeven. Het wemelde van politici van allerlei pluimage. Wat me direct opviel was de arrogantie van Filip Dewinter. Verder ene Bart Dewever die vanuit de hoogte op iedereen neerkeek. Een gemoedelijk klapke met Dirk Sterckx gedan. En dan opeens : “Hé tante Tiny.” Peter Van Rompuy, zoon van Herman, was er ook. “Gaat ge terug rode neuzen plakken?” en voegde er humoristisch aan toe “Op mij moogt ge dat wel plakken.” Leuk om te zien hoe de rode neuzen door anderen terug opgevoerd worden. Maar eigenlijk zijn die rode neuzen té ludiek. De mensen lachen niet meer met de politiek. Ze zijn boos. Op de terugweg naar huis kwam ik de affiches van Peter Van Rompuy als eerste tegen. De rode neuzen heb ik op zak gelaten.